"Pachnidło. Historia pewnego mordercy." Patrick Süskind - wyd. ŚWIAT KSIĄŻKI

Autor: Patrick Süskind
Tytuł: Pachnidło. Historia pewnego mordercy.
Wydawnictwo: ŚWIAT KSIĄŻKI
Rok wydania: 2006

Po ten tytuł sięgnęłam po obejrzeniu filmu. Byłam bardzo ciekawa, jak bardzo różni się historia opisana w książce od tej filmowej. Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem.

 "Pachniało nie jak za­pach, tyl­ko jak człowiek, który pachnie. Gdy­by użył te­go pachnidła człowiek, który sam pachnie jak człowiek, ol­fakto­rycznie mieli­byśmy wrażenie, że jest obok nas dwóch ludzi."

 Patrick Süskind (ur.1949), studiował w Monachium i tamże rozpoczął karierę pisarską. Jest autorem jednoaktówki Kontrabasista, ale sławę przyniosła mu powieść Pachnidło, za którą otrzymał nagrodę im. Gutenberga. Inne utwory to: Gołąb, Historia pana Sommera i Trzy historie i jedno rozważanie.

OPIS:

XVIII-wieczny Paryż, światowe centrum mody i elegancji, jest miejscem, gdzie żyje bohater tej niezwykłej opowieści - osobliwy karzeł obdarzony niepospolicie wrażliwym zmysłem powonienia. Jan Beptysta Grenouille tworzy eliksiry do produkcji perfum, które są powszechnie uznawane za niedoścignione w swej wyszukanej wytworności. Jednak żadne go nie satysfakcjonują, geniusz zapachów marzy bowiem o wydestylowaniu wonności nad wonnościami z dziewiczego ciała kobiecego. Ta myśl każe mu szukać dziewczyny o idealnym zapachu. 

Jak ciężko Grenouille będzie walczył w swoje marzenia i do jak drastycznych kroków się posunie?

"Ludzie bo­wiem mogą za­mykać oczy na wiel­kość, na grozę, na piękno, i mogą za­mykać uszy na me­lodie al­bo bałamut­ne słowa. Ale nie mogą uciec przed za­pachem. Za­pach bo­wiem jest bra­tem od­dechu. Za­pach wni­ka do ludzkiego wnętrza wraz z od­dechem i ludzie nie mogą się przed nim ob­ro­nić, jeżeli chcą żyć. I za­pach idzie pros­to do serc i tam w sposób ka­tego­ryczny roz­strzy­ga o skłon­ności lub po­gar­dzie, od­ra­zie lub ocho­cie, miłości lub niena­wiści. Kto ma władzę nad ser­ca­mi ludzi."

 

Sensacyjna wręcz akcja Pachnidła rozgrywa się na tle sugestywnej panoramy obyczajowej Paryża, pozwalającej wczuć się w atmosferę ówczesnego życia, w jego barwy, smaki i niezwykłe zapachy. Pachnidło to bardzo ciekawa książka i myślę, że jest warta swojej uwagi. Jedyne co mi przeszkadzało w tej powieści, to niektóre nazwiska bohaterów, które utrudniały mi czytanie. Książka jest dość krótka (253 strony), podzielona została na przyjemnej długości rozdziały, dzięki czemu szybko się ją czyta.

Polecam.

MOJA OCENA: 4/5

"W epoce, o której mowa, miasta wypełniał wprost niewyobrażalny dla nas, ludzi nowoczesnych, smród. Ulice śmierdziały łajnem, podwórza śmierdziały uryną, klatki schodowe śmierdziały przegniłym drewnem i odchodami szczurów, kuchnie - skisłą kapustą i baranim łojem; w nie wietrzonych izbach śmierdziało zastarzałym kurzem, w sypialniach - nieświeżymi prześcieradłami, zawilgłymi pierzynami i ostrym, słodkawym odorem nocników. Z kominów buchał smród siarki, z garbarni smród żrących ługów, z rzeźni smród zakrzepłej krwi. Ludzie śmierdzieli potem i nie praną garderobą; z ust cuchnęło im zepsutymi zębami, z żołądków odbijało im się cebulą, a ich ciała, jeżeli nie były już całkiem młodzieńcze, wydzielały woń starego sera, skwaśniałego mleka i obrzękłych, zrakowaciałych tkanek. Śmierdziało od rzeki, śmierdziało na placach, śmierdziało w kościołach, śmierdziało pod mostami i w pałacach. Chłop śmierdział tak samo jak kapłan, czeladnik tak samo jak majstrowa, śmierdziała cała szlachta, ba - nawet król śmierdział, śmierdział jak drapieżne zwierzę, a królowa śmierdziała jak stara koza, latem i zimą (...).
I, rzecz jasna, najbardziej śmierdziało w Paryżu (...)."